A Bittersweet End

Finally!!! After all the sleepless nights because of assignments, projects, quizzes, exams and sometimes because of other things to consider like responsibilities in the organization or even issues towards teachers, classmates, schoolmates especially friends, (di na lang kwentahon ang TRAUMA SA THESIS) wewww it was finally over.  Grabeh noh? hindi ko ma imagine since daycare, tapos 6 years sa elementary, 4 years sa high school, 4 years sa college, isali mo na ang summer class every year more than 15 years yon ha. Pero ngayon iba ‘yong feeling ko. Parang ang bilis bilis ng mga pangyayari. Hindi ako makapaghanda. Hahaha.

Last April 8, 2011, I graduated with the degree of BS Psychology at Holy Cross of Davao College. My college life has been shaped by a lot of lessons. Ofcourse nandyan na yong mga lessons inside the classroom from psych 21-26. wew! But I would also like to mention those lessons outside the classroom like dealing people with different personalities, dealing personal problems, problema ng isa problema ng barkada. haissst. Ang dami dami ko talagang msignificant experiences sa college life ko. I would say that these experiences contributed much sa pagiging whole person ko. When I entered college life akala ko magiging boring kasi sa probinsya masyadong negative ‘yong perception pag sinabing ‘city’ yong pupuntahan mo. Kailangan alam mo paano mamili ng mga kaibigan. Kaya nong 1st year aq, takot na takot ako kasi nasa isip ko lang din lagi yong mga negative perception na sinasabi ng nanay ko at mga tito’t tita. Pero di ko inakala ang lahat. I would say I have the best set of friends sa college life ko. ‘Yong tipong iba-iba talaga lahat ng personalities. Ibang-iba nga talaga kung e kukumpara mu sa highschool friends mo. Pero ang pinagpapsalamat ko talaga ay ‘yong nabigyan ako ng chance na makilala to silang lahat ng lubusan at maganda ‘yong balik sakin. Mas nag mature ako kasi ang dami dami ko talagang natutunan sa kanila. Hindi ko nga lubos maisip kung wala tong mga taong to. Ewan ko lang ha pero di ko ma imagine na masurvive ‘yong pag-aaral ko kung wala sila. Hindi ko na iisa-isahin pa pero ang laki talaga na natulong nila sakin.

I was really happy on the day of my graduation. Eh ano pa nga ba ang pwedeng maramdaman. Hehe. Pero you know what, during that day I also tried not to be overwhelmed that much. Iba kasi ako pag nasobrahan sa feelings ko. Lalong lalo na katulad ng mga ganong pagkakataon. ‘Yon bang alam mong may mag-uumpisa pero may magtatapos din. Kaya ayon, nagmarcha ako, ngumiti a masaya naman talaga ako. Pero pinigilan ko lang talaga na di maging emosyonal baka bumaha lang sa school at hanggang pobinsya. Hehehehe

Gusto ko pong pasalamatan lahat ng tao na naging parte para matapos ko ang pag-aaral ko. Unang-una kay God sa lahat ng blessings lalo na sa courage na binibigay niya para magawa ko ang mga kailangan gawin. Kay Nanay gikan sa pgka daycare ko. heheeh. Sa pag-andam ng pamahaw idtong di pa aq matigam magluto, sa pag andam ng uniform idtong di pa ako matigam mag plantsa ug laba, sa mga baon, sa suporta, moral ug financial, sa mga pangadaman ug sa tanan. Thank you isab kang Ate Mariche, Uncle Juno, ug Auntie Nenen ang mga financer. heheheh. apil kang Papa, Lola, sa tanan Uncle ug Auntie ko, cousins ug relatives. Ang mga pag atiman, pastilan unhon ko kaha pag bawos sidto hurot. Sige lang malipaton ako pero kamo ang diri pwede nako kalipatan.=). Thank you so much amo lamang naa iyan sa pgka doon ang mahihatag ko. heheheeh. I LOVE YOU!

eto ‘yong history oh> hehehe

More pictures:

This slideshow requires JavaScript.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s